روسیه ژل ترمیم زخم بر پایه جلبک تولید کرد
ساخت اپل آی دی: مهندسان زیستی دانشگاه علم و فناوری روسیه ژلی بر پایه ماده ای مشتق شده از جلبک ساخته اند که با کنترل التهاب و استرس اکسیداتیو به ترمیم زخم کمک می نماید.
به گزارش ساخت اپل آی دی به نقل از ریانووستی، مهندسان زیستی دانشگاه ملی علم و فناوری روسیه (NUST MISIS) نوعی هیدروژل برای تسریع ترمیم زخم توسعه داده اند که ماده پایه آن آلژینات سدیم، یک ماده غلیظ کننده به دست آمده از جلبک های قهوه ای، است.
مرحله التهابی ترمیم زخم بلا فاصله بعد از صدمه پوستی شروع می شود و می تواند سه تا پنج روز ادامه داشته باشد و بعد از آن وارد مرحله ترمیم می شود. این مرحله برای پاک سازی زخم ضروری است؛ فرایندی که بدون آن بازسازی بافت صدمه دیده نمی تواند آغاز شود. وجود میکروارگانیسم ها، اجسام خارجی یا اختلال در خون رسانی می تواند این روند را مختل کند.
نیکیتا یاباروف، دانشیار مؤسسه مهندسی زیست پزشکی دانشگاه ملی علم و فناوری روسیه و از اعضای این پروژه، ضمن اشاره به دستاوردهای تداوم التهاب گفت در صورت طولانی شدن این فرآیند، مقدار بیش از اندازه گونه های فعال اکسیژن در بافت ها تجمع می یابد و به پروتئین ها، چربی ها و سایر مولکول های سلولی صدمه می رساند. به نقل از ایشان، این استرس اکسیداتیو می تواند دستاوردهای بلندمدتی برای سلامت داشته باشد و در زخم های مزمن پوستی خطرناک تر است.
پژوهشگران برای رویارویی با استرس اکسیداتیو و تنظیم روند ترمیم زخم، هیدروژلی بر پایه آلژینات سدیم طراحی نموده اند. این ماده از جلبک های قهوه ای از رده فئوفیسه به دست می آید و در صنایع دارویی، غذایی و آرایشی به کار می آید. برای خنثی کردن گونه های فعال اکسیژن هم موادی با عملکرد مشابه آنزیم های دفاعی طبیعی بدن به این ژل افزوده شده است.
یاباروف توضیح داد که برخی آنزیم های بدن، همچون سوپراکسید دیسموتاز، گونه های فعال اکسیژن را خنثی می کنند و محققان برای دستیافتن به عملکردی مشابه، از یک متالوپورفیرین بهره برده اند. این ماده درون کپسول هایی قرار گرفته و سپس کپسول ها در ماتریس آلژیناتی هیدروژل تعبیه شده اند تا مقدار بیشتری از ماده فعال به ناحیه ملتهب منتقل شود.
این روش امکان آزادسازی تدریجی متالوپورفیرین را فراهم آورده است؛ به شکلی که بیشترین مقدار این ماده طی ۲۴ ساعت نخست بعد از استفاده از هیدروژل و به شکل کنترل شده وارد محل زخم شده است. دانشگاه اعلام نموده است که سلول ها در این نوبت بیشترین حساسیت را نسبت به استرس اکسیداتیو دارند.
داریـا زینوویوا، مجری پروژه و دانشجوی مؤسسه مهندسی زیست پزشکی دانشگاه ملی علم و فناوری روسیه، همینطور به تاثیر این ماده بر سلول های ایمنی موسوم به ماکروفاژها اشاره نمود. این سلول ها نقش برجسته ی در ترمیم زخم دارند؛ برخی انواع آنها باعث تداوم التهاب می شوند و برخی دیگر به ترمیم بافت کمک می کنند. به نقل از ایشان، هیدروژل توسعه یافته باعث تحریک گذار ماکروفاژها به وضعیت ترمیمی شد؛ وضعیتی که با تشکیل بافت جدید و فروکش کردن فرآیند التهاب ارتباط دارد.
نتایج آزمایش ها نشان داد این ماده اثر سمی بر سلول های پوست انسان ندارد و میزان زنده مانی این سلول ها حتی بعد از چند روز تماس با هیدروژل بالا باقی می ماند. همچنین، هیدروژل در طول این مدت یکپارچگی و پایداری خویش را حفظ کرد.
فئودور سناتوف، مدیر مؤسسه مهندسی زیست پزشکی دانشگاه ملی علم و فناوری روسیه، این هیدروژل را مبنایی برای توسعه نسل جدیدی از پانسمان های زیست سازگار برای ترمیم زخم دانست. به نقل از ایشان، این فناوری در آینده می تواند برای تولید موادی جهت ترمیم پوست و غشاهای مخاطی به کار رود؛ موادی که بتوانند بطور همزمان التهاب را کنترل، از سلول ها در مقابل صدمه اکسیداتیو محافظت و فرایندهای طبیعی بازسازی بافت را تحریک کنند.
این پژوهش در چهارچوب پروژه فناورانه راهبردی دانشگاه ملی علم و فناوری روسیه با عنوان «مهندسی زیست پزشکی و زیست مواد» و تحت برنامه اولویت ۲۰۳۰ انجام شده است.
منبع: idstore.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب